noszę ją w sobie jak cichy płód
jak Gaja w brzuchu chtonicznego boga
który stulone, karminem barwione usta
składa w nieśmiertelne słowa
moja wolność jest zimną wolnością
nagą, lazurową tajgą
niebem lśniącym jak tarcza hoplity
wzdychającą ciemnością
moja wolność, czysta jak kryształ
jednako płonąca i zimna
jak upojona wawrzynem Pytia
i mgłą okryta przystań
moja wolność rozszerza się we mnie
jak cisza pomiędzy słowami
moja wolność – wolna – sama w sobie
krocząca pomiędzy bogami
Błękitne kręgi na wodzie
Obejmuje nas cisza
Rodzimy się tylko w połowie
Dla wczoraj, dla jutra, dla dzisiaj
Błękitne rzęsy, przejrzyste cienie
Zapominamy własne imiona
Maski weneckie przyprószone złotem
i tylko….cisza… może nas pokonać
nie powiem
biało-jaśminowej brzozie
ani przejrzysto-zielonej wierzbie
nie powiem
tarczy słonecznej gasnącej
w kryształowo-chabrowej wodzie
nie powiem,
na pewno nie powiem
zamiast tego przeszywam ciszę
nitką babiego lata
topiąc słowa – w nie-słowie
Liście, jak świetliki – w locie niekoniecznym
Spadły, a włosy czesały grzebienie paproci
Niebo pękło pod chmurą – jak kiścią z winogron
I czułam
jak łkają
destylowane strumienie wilgoci
Niebo i ogród, błękitny sad
I bielejące brzóz ramiona
Srebrzystej pajęczyny cień
skronie pokryte śniegiem -
zamknięte w dłoniach
Ścieżek milion, jak wstążek ścieg
I usta co nie milczą, lecz nie mówią też
Oczy otwarte-oczy patrzące-śnią :
Ja jestem Tobą – a Ty jesteś mną…
W głębi czarnego boru
Oddech rudego kota
Zwiewa pył księżycowy
Ze stuletnich paproci
W głębi czarnego boru
Szepty leśnych driad
Targają pajęczyny
W cichym szumie gwiazd
W głębi czarnego boru
Na tęczy skrzypek gra
Pająk śpiewa w listowiu…
Tak jak to zwykle… w snach
a.d. 1995
Słyszę – nie słyszę – wichru śpiew
Brzoskwiniowe obłoki – w zenicie drżą
Czas płynie, lub nie płynie też
Nie wiem czy wciąż jestem sobą…
Czy wszechświat już stał się mną?
jaskrawa zieleń traw
pod błękitem przejrzystego nieba
zamykam oczy i słucham
jedwabne pasma kwiatów
falują nad moją głową
otwieram oczy i patrzę
słońce rozkwitło nagietkami
tarcza księżyca
bluszczem opleciona
przekwita życie wypełnione snami
jestem przebudzona
jasnobłękitna nitka przestrzeni
godziny jak obłoki – płyną
znikają granice
srebrzystobiałe fale oddechów
rozkładam szeroko ramiona
wszechświat zaczyna się we mnie
Przeźroczyste myśli
Cicho pousypiały
Ogród rozkłada skrzydła
Miękkie fale drzew
na turkusowej źrenicy
oddychają minutami
Zanurzone w pastelach
dotykają liściami błękitu
kulistej księżycowej tafli
*
z jasnej zieleni utkany
słońcem poprzetykanej
szeroki liśc łopianu
przygląda się miękko
otulony w ciszę
spełniony
kompletny
kryształowo – błękitną minutę
oglądam
poza czterema wymiarami
nieskończoność wyleguje się pod niebem
z chmurami pod poduchą
maleńki, słoneczny kamyczek
dotykam
poza czterema wymiarami
nieskończoność gra partyturę
nutami łaskocze w policzek
Na rzęsach – koan plecie pajęczynę
W źrenicy milczy kosmiczna przestrzeń
Wyciągam rękę między planetami
…i tylko cisza przejrzysta
bez kresu, bez granic
Pomiędzy ciszą dłoni, zamkniętych w kole
Bezkresne imperium pragnień
Przestrzeń ulotna, białe prześcieradło
Sny i marzenia pasą się stadami
Rozwiane źdźbła nadziei
Ruch po okręgu, zmienny, przyśpieszany
Po środku, samotny przystanek ciszy
Oaza, maleńka ławeczka
…i tylko mistrz zadumany
W ognistej pożodze życia
Ustrojona wieńcem błękitnych obłoków
Idę
Pod zielenią sopli modrzewiowych
Obnażając w sobie rzeczywistość
I spokój
