Jesień


Liście, jak świetliki – w locie niekoniecznym
Spadły, a włosy czesały grzebienie paproci
Niebo pękło pod chmurą – jak kiścią z winogron
I czułam
jak łkają
destylowane strumienie wilgoci

This entry was posted on maj 4, 2008 at 9:20 am and is filed under Słowa. Otagowane: , , , , . You can feed this entry. You can leave a response, or trackback from your own site.

One Response

  1. Wiosnę mamy. Liście co prawda nie spadają z drzew, ale deszcz z nieba aż z przesadą…

    reallyberry - maj 20, 2008 at 4:36 pm
    Odpowiedz

Leave a Reply

«
»